Hoogtepunten!

Toen ik vanmorgen om half twaalf (had ik verdiend!) uit mijn bed stapje voelden mijn tenen vreemd. Ik dacht met een glimlach terug aan de dag van gisteren (leg ik uit) maar kon mijn enthousiasme niet delen met Lidia. (leg ik ook uit)

De vorige keer dat we in La Paz waren moesten we de boekjes geloven die vertelden dat de omgeving van de stad prachtig was. Dat er enorme bergen rond de stad lagen die beklimbaar waren. Het weer liet niet toe dat we ze zagen, laat staan dat we er iets mee konden doen.

Nadat ik in Arequipa de Nevada Chachani beklommen had en deze vooral op de ´6000+ meter-schaal´ hoog scoorde en verder vooral Koud en Zwaar was had ik mijn hooggebergte ambities in de koelkast gezet. Totdat ik een email kreeg van een vriend die de Huayna Potosi beklommen had. Hij wist van mijn gevoel over nog een 6000+er te beklimmen maar hij verzekerde mij dat ik een poging moest wagen. Hij vond het fantastisch!

Lidia en ik hadden inmiddels 4 weken op, en zelfs onder, zeeniveau doorgebracht en ik wist niet hoe mijn lichaam zou reageren op de hoogte. Wel wist ik dat we op de weg van de Galapagos terug naar Santiago door La Paz zouden komen. Ik hield het in mijn achterhoofd.

In La Paz aangekomen vergaapten we ons aan de blauwe luchten en de enorme witte bergen die zich tegen de achtergrond afspiegelden. Ik wist genoeg, Lidia had 3 minuten meer nodig. Maar we gingen. Op naar 6088 meter. 3 dagen. Huayna Potosi.

De eerste dag werden we (2 australiers, 3 japanners, 2 nederlanders, 1 italiaan en 1 canadeze) naar de privehut van het bedrijf gebracht. 4700 meter. Dit was de eerste grote verassing ten opzichte van de Chachani. Geen tentje, en op de grond zitten maar een mooie hut met keuken en kok. Dit zou de eerste nacht op hoogte worden dat ik daadwerkelijk zou slapen. Dezelfde middag werden we naar de nabijgelegen gletscher geleid alwaar we het gebruik van stijgijzers en iceaxe zouden oefenen. De gidsen maakten geen indruk met hun ongeinteresseerde gedrag maar ik vond het prachtig.

De tweede dag was lui. We sliepen uit, ontbeten en lunchten. ´s Middags liepen we vanuit de hut naar het zogeheten advanced base camp op 5300 meter.  Ik was benieuwd hoe mijn tot nog toe perfecte lichamelijke conditie hierop zou reageren. De vorige nacht op deze hoogte (Chachani) was geen pretje. Het ging goed. Na het diner kropen we met 14 man in één bed om van 7 tot 12 gespannen wakker te liggen.

Om middernacht (daarom mocht ik uitslapen vandaag) ontwaakten we uit onze (dag)dromen om aan het grote avontuur, de grote klim, te beginnen. De kou viel mee, het waaide niet (opnieuw aangenaam verrast ten opzichte van Chachani) en mijn hoofdpijn was na een half uurtje weg. We liepen in touwgroepjes van drie, één gids en twee klimmers. Lidia en ik waren aan elkaar geknoopt, we klikten onze hoofdlampjes aan en vertrokken. Op naar de top.

Elke 5 stappen legde Lidia haar handen op de knieen om bij te komen. Midden in de nacht, op ijzers door de sneeuw ploegen is niet makkelijk. Zeker niet op 5300 meter hoogte. Elke stappensessie werd het zwaarder en na een uurtje moesten we besluiten om van touw te wisselen. Lidia zou alleen met de gids door en ik haakte aan bij een snelle Amerikaan wiens enthousiastme voor bergen mijn plannen voor volgende reizen vorm gaf.

We liepen alle touwgroepen voorbij en begonnen aan het laatste stuk van de klim. Ik wens iedereen de ervaring toe van het klimmen op 6000 meter. Qua pracht, maar ook qua afzien. Daar leert men van. Stap voor stap hakten we onze weg naar boven. De laatste 250 hoogtemeters waren fantastisch. Fantastisch Zwaar. IJsbijl in de wand, twee stappen, ijsbijl in de wand, twee stappen. Zo ging het ongeveer 45 minuten.. En toen waren we er!

Als eerste hesen we ons op de kleine top. De zon liet nog 20 minuten op zich wachten maar de aanstalte ervan bracht al prachtige kleuren! Er was nog steeds geen wind. Het was fantastisch. Fantastisch mooi! 6088 meter. Mijn dak van de wereld! De koude tenen vergat ik. (tot vanochtend)

Voor Lidia liep het anders af. Zonder duidelijke reden lieten de spieren het afweten en ze moest op 5750 meter teleurgesteld terugkeren. (ook vanmorgen was de geest nog niet hersteld dus moest ik alleen terugdenken aan deze ervaring)

Op de fotopagina vinden jullie een aantal plaatjes. Helaas is het vanwege kou, inspanning en touw niet aantrekkelijk om veel fotos te maken. Toch een korte impressie.

Van hier gaan we naar de zoutvlakten bij Uyuni en over anderhalve week voeg ik me weer bij de rest van de lage landen. Dan praten we verder! Tot straks.

Peter

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer