Culture shock

Het was heerlijk weer en we waren blij dat we even uit Santiago weg waren. De Spaanse woorden en vervoegingen galmden nog na in onze hoofden. Drie dagen hadden we doorgebracht met Yanne en we twijfelden over onze slagingskans. Om ook even van sociale context te wisselen besloten we om het weekend naar Mendoza te gaan. Een naburige stad net over de grens van Argentinië. Naburig in de context van Zuid Amerika welteverstaan. De busreis besloeg een kleine zeven uren.

Mendoza was een fijne afwisseling van Santiago. Ondanks haar miljoen inwoners voelde de stad aan als een prettig stadje en de paar extra graden op de celsiusschaal waren welkom. Zaterdag verwenden wij onszelf met een heerlijk diner. (25 euro voor twee) Zondags genoten we in het grote stadspark van de zon, onze vrijheid.

Inmiddels waren we gewend geraakt aan de locals die in ons - lange en blonde Nederlanders - een attractie zagen en redelijk ongegeneerd staarden. De man echter, die nu langs liep, was wel erg overdreven. Toen zijn hoofd uiteindelijk op ca. 180 graden op zijn romp stond liet ik mijn zonnebril zakken en keek hem vragend aan. Bijna geschrokken bedacht hij:´Que hora es?´ ´Het is één uur´ antwoorde ik in mijn beste Spaans en hij liep door.

Nog geen twee minuten later zie ik dezelfde man 30 meter achter mij aan iemand anders de tijd vragen. ´Eikel´ zei ik. ´Gelooft hij me niet´ Even daarna kwam hij bij ons terug. Hij bood ons een folder aan van een wijnboerderij. Een beetje moe van alle ¨verkopers¨ weigerden we beleefd. Onze ´No Gracias´ ontmoedigde hem niet, hij zou zijn papiertje bij ons achterlaten. Toen wij het niet aanpakten legde hij het naast ons neer en liep weg. Op dat moment viel uit zijn borstzak een bosje sleutels maar hij merkte niks.

´Señor, Señor!´ riep Lidia maar hij was in gedachten verzonken. Nog steeds roepend stond Lidia op om hem achterna te gaan. Ik vond het wel best; eigen schuld, dikke bult.

De man keek naar de sleutels maar weigerde ze aan te nemen. Ze waren niet van hem. Geinteresseerd volgde ik het gesprek op afstand. In mijn ooghoek verscheen een blauw shirt. Hij leunde onverschillig tegen een bankje zo´n tien meter bij mij vandaan. Toen Lidia eindelijk zonder sleutels terug kwam, verdween het blauwe shirt. Terwijl Lidia ging zitten drong het met een schok tot me door. .*¿/&$··"%*ª!"· We waren bijna beroofd. We waren bijna alles kwijt. Bijna getricked.

Ons goede humeur verdween. Opgelucht aan de ene kant - dat onze beginnersfout (alles maar dan ook alles in één tasje; 2 paspoorten, 2 fotocamera´s, 2 MP3-spelers en ons geld) niet al in de eerste week werd afgestraft - gemengt met boosheid over de ¨cultuur¨ die we zo graag wilden leren kennen. Het deprimeerde me. Thuis had ik me licht zorgen gemaakt over situaties als deze maar ik had me voorgenomen dat het in de werkelijkheid wel mee zou vallen. Deze hoop viel in duigen en samen met de tegenvallende Spaanse taal was ik er - net als Lidia - even klaar mee.

Op moment van typen is alles gelukkig beter. We beginnen te wennen aan Santiago. De Spaanse lessen beginnen eindelijk vruchten af te werpen en het gastgezin waarin we verblijven is super. We kunnen nog zo´n drie weken blijven als we willen. Daarna of misschien iets eerder gaan we richting het Zuiden. Eindelijk.

Jullie horen weer van mij. Bedankt voor jullie aandacht.

PW

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer