Bijna echt! Of helemaal? + Fotoupdate 4-12

Toen de kleine blokjes ijs horizontaal langs mij raasden en ik mijn ijsbijl ter verankering nog wat dieper in de sneeuw drukte, kreeg ik een idee waarom een guided tour aangeraden werd. Aan de andere kant, besloot ik, kon zelfs de beste gids de striemende wind niet uitzetten. Nu de initiele windvlagen waren overgegaan in een constante storm besefte ik dat ik door moest. Alleen. 

Nadat we een aantal wandelingen hadden moeten schrappen of inkorten vanwege de grote hoeveelheden sneeuw was ik blij dat ik een tocht ging doen die te volbrengen was. In principe. Vanaf Vulkaan Villarrica konden we in het zuid-oosten de machtige top van Vulkaan Lanin zien. Daar wilde ik op!

Terwijl de losgeraakte stukjes ijs over de sneeuwvlakte naar beneden raasden en de wind mij steeds vaker uit balans bracht schopte ik mijn ijzers in de wand. Ik was inmiddels voorbij de eerste hut en volgens mijn wandelgids zou ik nu in een half uur bij Refugio Caja zijn. De eerste aanblik van de hut bracht een glimlach op mijn gezicht. Ik zag dat het echte avontuur begonnen was.

In Junin de los Andes zocht ik informatie. Ik had materiaal nodig, geen gids. Het allervriendelijkste outdoorbedrijfje bood mij stijgijzers, een ice axe en een noodradio. Maar bovenal voorzagen ze mij van vertrouwen en een helder weerbericht. Zondag perfect klimweer, zaterdag redelijk weer met veel wind. De 2700 af te leggen hoogtemeters werden over deze twee dagen verspreid. Vol goede moed stapten Lidia en ik zaterdag om zeven uur s ochtend in de bus. Ik als klimmer. Lidia als life-support. (ze zou aan de voet van de vulkaan kamperen)

Het golfplaten hutje had de vorm en bijna het formaat van een tent. Zo n ouderwetse driehoek. Sneeuw lag op de betonnen vloer en ijs vulde de kieren. Samen met zes anderen smolt ik sneeuw voor thee en pasta. We maakten ons op voor een koude, winderige nacht. Allemaal gespannen. Om half vier zou de wekker gaan en de geluiden zouden vertellen of de wind was gaan liggen.

Na het ontbijt en het aantrekken van veel kleding vetrokken we om kwart voor vijf richting de top. (de vorige middag was Ben, net als ik, ook alleen in de hut gekomen. Binnen twee zinnen (engels) waren we klimmaatjes). Het was een prachtig gezicht. Diep beneden ons, de rijen lampjes van klimmers uit lager gelegen hutten. Het enige geluid het krassen van de ijzers in de sneeuw en de wind in onze oren. De maan in de lucht en aan de horizon de eerste hint van licht. Licht van een prachtige nieuwe dag. Een dag vol zon, uitzichten en blijdschap.

We liepen flink door, een enkele strook los, vulkanisch gesteente en door wind gevormde ijsvelden overstekend. Mijn hoogtemeter gaf 3300 meter aan. Het was pas kwart over zeven. De zonsopkomst met kleuren van sprookjes had ons met regelmaat doen stilstaan maar nu lonkte de top. We zetten door en vlak na half negen konden we de armen in de lucht gooien. De top van vulkaan Lanin was bereikt. 3776 meter. De top voor ons alleen. Alleen met al die uitzichten, geen wolk aan de hemel en als door engelen bepaald viel de wind met ons bovenkomen weg om pas uren later weer op gang te komen.

Wat een ervaring.

Ik wil meer.

pw

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer